Regards Projects

Appollonia European Art Exchanges / Strasbourg / France


Regards Projetés

35 ans d’art vidéo turc

Artistes : Hakan Akcura / Selda Asal / Nancy Atakan / Fikret Atay / Bulent Bas / Tennur Bas / Ali M. Demirel / Burkay Dogan / Koken Ergun / Esra Ersen / Ozlem Gunyol / Gulsun Karamustafa / Mustafa Kunt / Ahmet Ogut / Erkan Ozgen / Ferhat Ozgur / Sener Ozmen / Candas Sisman / Nil Yalter

Commissariat : Ege Berensel (artiste, critique d’art) et Celenk Bafra (critique d’art, IKSV)

Présentée sous la forme d’une exposition, cette large sélection présente un vaste panorama de l’utilisation du médium vidéo en Turquie, des premières expérimentations aux tendances les plus contemporaines.

Par ailleurs, une table ronde sur le thème de « L’art vidéo en Turquie » sera organisée, en collaboration avec l’École supérieure des arts décoratifs de Strasbourg (26 novembre 2009 au Parc des expositions du Wacken, horaire à confirmer).
http://www.apollonia-art-exchanges.com/apollonia.php?cs=0&idm=522&id=556&rub=1&type=2&idmGen=522#14

exhibition / sergi: 'I Received Your Invitation, Thank You'

sergi / exhibition


Mardin Valisi Hasan Duruer ve GAP İdaresi Baskanı Sadrettin Karahocagil,

Haziran 2010'da gerçekleştirilecek 'MardinGüncel' adlı
uluslararası serginin ön tanıtım etkinliği olan
'davetinizi aldım, teşekkürler!
adlı serginin açılışına ve Burhan Öçal konserine katılmanızdan onur duyarlar.

The Governor of Mardin Mr Hasan Duruer and The Head of The GAP Mr Sadrettin Karahocagil

would cordially invite you to honour the opening of the exhibition entitled “I received your invitation, thank you!”, which is organized as a preliminary event of the international exhibition to be held in June in 2010 and the concert of Burhan Öçal.


sanatçılar / artists

erdag aksel / fikret atay / kezban arca batibeki / burak bedenlier / hussein chalayan / serkan demir / twin gabriel / mehmet guleryuz / ursula mayer / oliver musovik / gani llalloshi / ahmet muderrisoglu / ozgur onurme / ferhat ozgur / adrian paci / goran skofic

curator: done otyam

sergi acilisi / opening ceremony: 24 ekim / october 2009 18:00
mekan / venue: kasimiye medresesi / kasimiye madrasah
mardin-turkey

burhan öçal konseri / concert: 23 ekim / october 2009: 18:00

yer / location: dara antik kenti / dara antique city – mardin- turkey


ayrintili bilgi icin / for further information: www.mardinguncel.com
catalog mevcuttur / catalogue is available




Turkce versiyon icin lutfen asagiya kaydiriniz.

''I Received Your Invitation, Thank You!''



The spectacular exhibition called ''I Received Your Invitation, Thank You'' is organized as a preliminary activity of the multinational contemporary art exhibition ''Mardin Contemporary'' which is planned to be held on June 2010.

The purpose of this exhibition is to carry today's art from Turkey's west to east ; to enable the people of Mardin to be in contact with contemporary art with the attendance of both nationally and internationally scaled artists; to add up some different kind of motion and aura to the geography of Mardin via academicians, students and various cultural communities; to create a new environment of sharing; to bring a new dimension to the definition of the usual concept of 'center' and to place Mardin in a central position by the help of esteemed exhibitions. Before all else, this exhibition will be displayed at the daily life locations of Mardin blended with historical architecture. As a result of this, Mardin a historically, culturally and geographically gifted city will constitute an unusual and intense field of experience for today's artists. The purpose of this project as to be held on an international scale is to provide the notification of above mentioned purposes and realities at international media and attract the attention of international cultural and art institutions. As a result of these activities, Mardin will prove its capability as a host in professional organizations with its both historical and cultural aspects and architectural achievements of performed restorations and will also create a new vision as a competition welcomer city.

Location: Mardin which means ''castles'' in Syriac, has a border with Syria at Southeast of Turkey and attracts attention as a very unique city with Arabian architecture touch.With its multicultural structure Mardin will achieve a new dimension with this contemporary art activity which will be held on 2010.

The preliminary opening exhibition will take place at recently restored Sabancı Museum in between the dates of October 24 , 2009 and November 30, 2009Public service areas such as PTT Building, Remains of Dara, Deyrülzaferan Monastery and Kasimiye Madrasah are also determined as display locations for the exhibition in 2010.

Sergi
‘Davetinizi Aldım, Teşekkürler / I Received Your Invitation, Thank You!”
“Davetinizi Aldım, Teşekkürler!” adlı sergi, Mardin’de 2010 Haziran ayında yapılması planlanan “MardinGüncel” adlı uluslararası kapsamlı güncel sanat sergisinin bir ön açılış etkinliği olarak planlandı. Etkinliğin amacı, güncel sanatı, Türkiye’nin Batısı’ndan Doğu’suna taşımak ve hem ulusal ve uluslararası ölçekteki saygın sanatçı katılımlarıyla güncel sanatın Mardin halkı ile yerinde temas kurmasını sağlamak, sanat yoluyla Mardin coğrafyasını sanatçılar, akademisyenler, öğrenciler ve farklı kültür topluluklarıyla hareketlendirmek, yeni paylaşım ortamları yaratmak, sanatta alışılagelmiş ‘merkez’ fikrinin tanımına yeni boyutlar getirmek ve Mardin’i saygın sergiler dizisiyle merkezi bir konuma oturtmaktır. Sergi öncelikle Mardin’in benzersiz tarihsel mimarisi ve Mardin halkının gündelik hayatıyla kaynaşan mekanlarında gerçekleşecektir. Bu vesileyle tarihsel, kültürel ve coğrafi zenginliklerle dolu olan Mardin kenti, güncel sanatçılar için de ilk kez bu kadar farklı ve yoğun bir deneyim alanı oluşturacaktır. Projenin uluslararası bir ölçekte gerçekleştirilme amacı ise yukarıda belirtilen amaçlar ve gerçeklerin uluslararası ortamlarda da fark edilmesini sağlamak ve uluslararası kültür ve sanat kurumlarının dikkatini Mardin’e çevirmektir. Mardin bu etkinliklerin sonunda, gerek tarihsel ve kültürel dokusuyla, gerek restorasyonu tamamlanmış mimari kazanımlarıyla profesyonel anlamda kapsamlı organizasyonlara ev sahipliği yapabileceğini kanıtlayacak ve rakabete açık bir kent olarak yeni bir vizyon yaratacaktır.
Mekan: Suryanice’de “kaleler” anlamına gelen Mardin, Türkiye’nin Güneydoğusunda Suriye sınırına komşu, Arap mimarisinin büyüleyici örnekleriyle dolu benzersiz bir kent olarak dikkat çekiyor. Suriye’nin Kuzeyindeki geniş boşluklara nazır kayalık coğrafyası ve çok kültürlü yapısıyla Mardin, 2010’da ilk kez kapsamlı bir güncel sanat etkinliğiyle farklı bir hareketlilik kazanacak.
Ön açılış sergisi restorasyonu biten Sabancı Müzesi’ 24 Ekim 2009 -30 Kasım 2009 tarihleri arasında gerçekleşecektir. 2010’da kamusal alanlara da yayılacak etkinliğin diğer mekanları ise PTT Binası, Dara Harabeleri, Deyrülzaferan Manastırı ve Kasımiye Medresesi olarak belirlenmiştir.

I CAN SEE YOU FROM HERE

'I Can See You From Here', 2009, mixed media on paper, 60x50 cm
javascript:void(0)
Şimdi Kaydet

Seriously Ironic: Positions in Turkish Contemporary Art

28.6.2009 - 30.8.2009, Centre Pasquart / Biel - Switzerland

Positions in Turkish Contemporary Art Scene

exposition de groupe

Vernissage sa 27 06 2009, 17h

SERIOUSLY IRONIC will for the first time in Switzerland present in a group exhibition Turkish Contemporary art scene in Switzerland. 15 either emerging or established young Turkish artists, who are representative for the contemporary Turkish art scene, are invited to this important exhibition. With the choice of the artists and their works different interests of the artists will be shown: The range is between serious facets, as personal history, search of identity, social, feministic, environmental or political concerns, as well as conceptual visual approaches and bracing irony.

Co-Curators: Dolores Denaro, Isin Önol

Artists invited:
Erdag Aksel
Selda Asal
Selim Birsel
Nezaket Ekici
Leyla Gediz
Sakir Gokcebag
Gözde Ilkin
Devrim Kadirbeyoglu
Ferhat Özgür
Serkan Ozkaya
Hayal Pozanti
Hale Tenger
Muruvvet Turkyilmaz
Hande Varsat

---------------------------------------

SERIOUSLY IRONIC présente pour la première fois en Suisse une exposition de groupe consacrée à la scène artistique contemporaine turque. Quatorze artistes turcs établis ou émergents, mais tous représentatifs de cette nouvelle scène, sont invités à cet important événement. La sélection des artistes et des oeuvres reflète des intérêts variés qui comprennent autant des préoccupations sérieuses comme l'histoire personnelle, la recherche d'identité, les questions féministes, environnementales ou politiques, que des approches conceptuelles ou ironiques.

A l'occasion de l'exposition, une publication richement illustrée paraît aux éditions Verlag für moderne Kunst Nuremberg en allemand, français et anglais.

Artistes exposés
Erdag Aksel (1957)
Selda Asal (1960)
Selim Birsel (1963)
Nezaket Ekici (1970)
Leyla Gediz (1974)
Sakir Gökcebag (1965)
Gözde Ilkin (1981)
Devrim Kadirbeyoglu (1978)
Ferhat Özgür (1966)
Serkan Özkaya (1973)
Hayal Pozanti (1983)
Hale Tenger (1960)
Mürüvvet Türkyilmaz (1968)
Hande Varsat (1983)
Sous le haut patronage de
H. E. Mr. Alev Kiliç, Ambassador of the Republic of Turkey in Switzerland
Herr Hans Stöckli, Maire de Bienne

Avec le généreux soutien de
Ministry of Foreign Affairs of the Republic of Turkey
Embassy of the Republic of Turkey, Bern
Turkish Airlines
Kaufmann research
ainsi que d?une fondation privée et de donateurs

Polis Adriatic Festival / Pula-Croatia

Polis Jadran Europa - Pula-Croatia
21-23 May 2009

TOURIST CITY

EXHIBITION: JELENA KOVAČEVIĆ JUREŠA / GANI LLALLOSHI / PAULA MUHR / FERHAT ÖZGÜR / NIKA RADIĆ / SOFIJASILVIA / GORAN ŠKOFIĆ / MARKO TADIĆ / SLAVEN TOLJ
POLIS CINEMA: TANJA DABO / DEJAN KARAKLAJIĆ & JOVAN AĆIN / RENATA POLJAK
Curator: Branka Benčić

Millions of people travel in far regions. But, they don't find the unknown. Cities resemble one another; local customs have become world trends. All the places we long for are reachable in every moment; tourism has destroyed old utopias… Mobility among the cities, in all kinds of tourism and migration, has changed in its basis our relation towards the city and our cities… For tourists and migrants, the land on which the city is lying, has become again the main subject.

(Boris Groys: World On Travel, in: Making Things Visible. Strategy of Contemporary Art, Refleksije book collection, MSU, Zagreb, 2006, page 66-67)

In accordance with this year’s topic, the Tourist City is settled as a platform for discussion and interdisciplinary reflection on the culture of travelling and its social, cultural, economic and urban consequences. The homonymous exhibition tries to explore in a larger contest the phenomenon of contemporary tourism, the aesthetic and iconography of travelling, as well as the possibilities of its implementation in the society and environment.

The development of tourism in the last decade, although relatively short, but almost quick as lightning, has proved its wide-ranging spectra of effects. Whereas, contemporary life diminished the polarity between “work” and “free time”, the concept of free time has undergone through a numerous transformations in the last decades. In 1957, Roland Barthes has written on a few occasions and in a few chapters of the Mythologies, about tourism as one of the myths of the contemporary society. The interest of the tourist is based on the investigation to participate in new and noteworthy cultural experiences, whether they are aesthetical, intellectual, emotional or psychological. Tourism is a delightful and educative experience, which combines art with natural and social cultural heritage and history. Today, contemporary art is recognized as an important and unavoidable factor of tourist offer. Tourist's experience amply represents an aesthetical experience (together with the hedonistic and educative), whereas tourism is conceived as a complex assemblage of relations and generative factors of future culture, while economy, tourism and culture are closely connected parts forming the definition of national identity. Since contemporary art implies criticism of contemporary society, tourism becomes the subject of interest for artists, who while using the language of tourist materials, behave as tourists or become tourists in search of new experiences. In distinction from the tourists, they take a critical position and reshape and comment the reality. Artists map certain spots of cultural, historical, artistic or natural heritage.

Journeys are midwives of thoughts, wrote Alain de Botton in his Art of Travel. The phenomenon of travelling and relating strategies are explored from different perspectives. Travelling is a multilayer process, a state in between. It represents a symbolic and private experience, at the same time something banal, as are spending and massive entertainment, while art works explore the same subject from different angles. Artists with their installations shape different spaces with which they are going to suggest the processes of tourism, as well as the critical relations towards a kind of symbolic, economic and social exchange or stimulate experiences and expose them to humour and irony. The numerous works mostly deal with the “consumer’s” aspect of tourism submissive to criticism, which represents the prevailing field of interest comprising the social context, people, experiences, contents, experience of being a tourist, travelling, locations, souvenirs, memories… The photos of Paula Muhr and Jelena Kovačević Jureša represent a kind of typical tourist snapshots, capturing the tourists while posing. On the other hand Gani Llalloshi and Paula Muhr deal with a subversion of the self-portrait genre. While Paula poses in front of the important sights of Italian architectural heritage, Gani Lalloshi catches hold of the composition and takes the pose from Manet’s Breakfast on Grass, but the scene is situated on a sandy beach in present time. The video works of Tanja Dabo and Goran Škofić are autobiographical recordings representing the “oppression of tourism”. Goran Škofić manifests his ecological responsibility with the repetitions of the action of taking out objects from the sea, whereas Tanja Dabo repeats the word welcome till she gets out of breath. The installation of Nika Radić reconstructs the experience of summer vacation on the isle of Zlarin, where courtyards are filled with summer gadgets and projections simulate houses with shutters wide open. The Souvenirs collected by Marko Tadić, on which he makes interventions, are old-fashioned memorabilia shaped as decorative wooden boards representing different tourist views. According to Ana Dević, these objects evoke nostalgic elegancy of the passed times, the pathos of kitsch, the uneasiness of cheep pleasures, the naïve bad taste, the rustic idyll of the vanished times and journeys. The works of Ferhat Özgür, Renata Poljak and Slaven Tolj deal with social, architectonic and urban phenomenon, the documentary film We are not selling Hollywood by Dejan Karaklajić and Jovan Aćin with subversive nostalgia gets us back in 1972 to the Penthouse episode of the tourist complex Haludovo on the isle of Krk. Whereas, the photos of SofijaSilvia represent scenes from the Brijuni isles as idyllic landscapes of romantic spirit, their absence being almost fixed in time, and transform this romantic tourism into, according to Boris Groys, a machine which transforms the temporary into permanent.

Branka Benčić

P.S. I am thanking Marko Lulić for his artistic production and strategy of appropriation, due to which I got acquainted with the film We are not selling Hollywood.

In Search of Lost Reality: NevGeneration

Gallery Nev: 25th Year Anniversary Exhibition.
in search of lost reality: nevgeneration
15.05.2009 - 15.08.2009

Opening its very first exhibition in May 1984, Galeri Nev is celebrating its twenty fifth anniversary this May. Having dedicated its past anniversaries to comprehensive exhibitions of the history of the gallery itself and of the three generations it represents, this time Nev choses to leave the past behind and look to the future.

The twenty fifth anniversary exhibition to be opened at Galeri Nev on the evening of May 15, consists mainly of the works by young artists born in the beginning of the 1980’s, marking the inception of the gallery. Nev Gereration thus sets out to discover a new generation that will be articulated to the previous ones. Works gathered under the caption of “In Search of Lost Reality” also raise many questions as to the art of the present day and point out to art's pursuit of reality at a time when reality has been lost.

NevGeneration includes the following artists: Barış Sarıbaş, Birtan Oran, Burcu Perçin, Ercan Akın, Ferhat Özgür, Hayal İncedoğan, Karolin Fişekçi, Lale Delibaş, Mehmet Ali Uysal, Murat Akagündüz, Mustafa Duymaz, Mustafa Karasu, Osman Kerkütlü, Şebnem Dönmez, Semra Karahan and Volkan Diyaroğlu.

galeri nev 25. yıl
kayıp gerçekliğin izinde: nevnesil
15 Mayıs 2009 Cuma - 15 Ağustos 2009 Cumartesi

İlk sergisini 1984 yılı Mayıs ayında açan Galeri Nev, 2009 Mayıs’ında yirmi beşinci yılını kutluyor. Geçtiğimiz yıldönümlerinde galerinin ve temsil ettiği üç kuşağın tarihine ilişkin kapsamlı sergiler düzenleyen Nev, bu kez geçmişe değil geleceğe bakmayı seçiyor.

15 Mayıs akşamı Ankara Galeri Nev'de açılacak olan yirmi beşinci yıl sergisi, çoğunluğu galerinin kurulduğu 1980'li yılların başında doğan genç sanatçıların eserlerinden oluşuyor. NevNesil böylece yeni bir kuşağın keşfine çıkıyor. “Kayıp Gerçekliğin İzinde” başlığının altında toplanan eserler aynı zamanda günümüz sanatına dair pek çok soru uyandırıyor. Gerçekliğin kaybedildiği bir zamanda sanatın gerçeklik arayışına işaret ediyor.

NevNesil’de, Barış Sarıbaş, Birtan Oran, Burcu Perçin, Ercan Akın, Ferhat Özgür, Hayal İncedoğan, Karolin Fişekçi, Lale Delibaş, Mehmet Ali Uysal, Murat Akagündüz, Mustafa Duymaz, Mustafa Karasu, Osman Kerkütlü, Şebnem Dönmez, Semra Karahan ve Volkan Diyaroğlu yer alıyor.

Exhibition: Soft Manipulation-Bergen-NORWAY

Solo show: 'City Log / Şehir Defteri'/ Yapı Kredi Kazım Taşkent Sanat Galerisi İstanbul

O, artık, modern bir İslam kadını
Annem onay veriyorsa sorun yoktur

Jülide Karahan, İstanbul
Söyleşi 6 Şubat – 15 Mart 2009 tarihleri arasında sanatçının, Yapı Kredi Kazım Taşkent Sanat Galerisi’nde gerçekleştirilen ‘Şehir Defteri’ adlı sergisi dolayısıyla Radikal Gazetesi’nde yayınlanmak üzere yapılmıştır. Söyleşi daha sonra gazetede yer almamıştır.

Ferhat Özgür’ün Yapı Kredi Kâzım Taşkent Sanat Galerisi’ndeki ‘Şehir Defteri’ sergisi; 1990’lar boyunca el altından, 2000’den itibaren de alenen tutulan bir şehir güncesi gibi. Fotoğraf ve video yardımıyla tutulan bu günce; sanatçının doğduğu, büyüdüğü, yaşadığı ve çalıştığı yer olan Ankara’nın değişim, dönüşüm ve yıkımlarını sosyal yansımalarıyla birlikte sunuyor izleyiciye. Özgür’ün 10 yıllık bir zaman diliminde dağınık dağınık ürettiklerinin toplamı olan sergi; sanatçının zihnini meşgul eden meselelerin şehir ve birey ilişkisi olduğunu farkedip ‘Evet budur’ demesiyle temellenmiş. İzleyiciden beklenen, sanatçının nelerle uğraştığını anlaması ve sergiden bir imgeyle ayrılması... O imge de... Bizzat şehir.

Dönüşen ve değişen şehirle, dönüşen ve değişen bireyin ilişkisini sorguluyor sergi. Güçlü biçimde hissediliyor bu ve aslında oldukça seküler bir mesele. Peki dini motifler neden bu kadar öne çıkıyor?

Sergi, sosyolojik bir yaklaşımla Ankara’nın 1990, ağırlıklı olarak 2000 sonrası portresini çiziyor. Ama aslında Ankara bir sembol. Onlara Türkiye’nin portresi gözüyle bakmalıyız. Fotoğrafların arkalarında öyküler ve sosyolojik söylemler var. Üçüncü Dünya ve Orta Doğu coğrafyasında din/inanç olgusu devreye girmeden hiçbir şeyden söz edemeyiz. Çalışmalarımın tümünde, din, göç, yoksulluk, dramlar vs gibi temalar hep belirgin.

Bir dakika... 2008’de ürettiğiniz ‘Şarkı Söyleyebilirim’ ve ‘Şimdi Dans Zamanı’ isimli iki videonun dikkat çekeceğinin farkındasınız değil mi?

Evet, o iki iş dikkat çekiyor. Şarkı söyleyen ve dans eden kadınlar. Birinde türbanlı bir kadın ‘Şükürler Olsun’ şarkısına playback yapıyor. Diğerinde ise kara çarşaflı bir genç kız tekno müzik eşliğinde dans ediyor. Değişen ve dönüşen şehir manzarasına karşı kendi varlıklarını korumaya çalışıyorlar. Kadın dans ediyor, kendini kaybediyor, şehrin farklı yerlerinde, herkesin görebildiği noktalarda, bireyselliğini tüm gücüyle dışa vuruyor ama inançlarını koruyor. Benim vermek istediğim biraz da İslamın modernleşen, değişen yüzü. Kendini kapatan kadın, bir yandan da her şeye rağmen modernizmi yaşamaya çalışıyor. Kendini kapatıyor olması, kendini 500 yıl öncesine kapattığı anlamına gelmiyor. Bugünü görüyor...

Bu iki iş, serginin ana imgesinden uzaklaştırmıyor mu bizi? Şehir ve birey odağından... Değişen bir şehir ve değişen bir birey; tamam ama neden bu değişimi özellikle türbanlı kadınlar üzerinden göstermeye çalıştınız? Aynı etkiyi herhangi bir teyzemiz, herhangi bir amcamız veremez miydi?

Serginin temasını düşününce alakasız mı geliyor? Kadının o atmosferde dans etmesi önemli. 90 sonrası değişimin yüzü bu. Ne dendi adına? İslamın ılımlaşması. Eğer başı açık bir kadını dans ettirseydim anlam değişirdi. Serginin genelinde zaten amcalar, teyzeler var. Onların içinde türbanlı bireyler de var. O bireyleri böyle bir videoda gösteriyorum çünkü; din, göç, modernleşme, kentsel dönüşüm ve bireyin bu dönüşüm içindeki konumu... Yelpaze geniş. Türkiye’ye özgü bir gerçeklik bu. Açık figürler kullansaydım aynı etkiyi veremezdim.

Rencide edebileceğini düşündünüz mü? Biraz erotik bir tavır da var çünkü kadınların hallerinde. Olmayabilir de...

O konuları çok düşündüm. Ama endişeli değilim. Hiçbir işimde rencide etme ve aşağılama yok. Öyle bir sanat dili bana yakın değil. Ama şimdi ben sorayım; dans etmek kötü bir şey mi, eğlenmek? Orada kadının kendi kimliğini göstermek ve yaşamak istemesi var. Nasıl diyeyim? O, artık, modern bir İslam kadını. İnanan, inançlarından taviz vermeyen ama dans eden... Hayata bakıyor, olan bitenin farkında. Şehir değişiyor, modernleşiyor, o da modernleşmek istiyor ama bir taraftan da muhafazakar yapısını koruyor. Bence erotizm yok. Modernleşen İslam kadınına duyduğum saygıdan yaptım bu işi ben. Zaten annem 5 vakit namaz kılan bir kadın. İşlerimi önce ona gösteririm. O onay verirse sorun yoktur.

Yine 2008 tarihli “Kırda Öğle Yemeği” isimli fotoğrafta küçük kız parmağıyla camiyi işaret ediyor. Bu tam olarak ne? Evrensel bir resmi Ortadoğulaştırmak mı, yoksa daha fesat bir yaklaşımla dini inançları bir tehdit unsuru olarak görmek mi?

İş üretildiği coğrafyanın tozunu, dumanını taşısın istiyorum, bu doğru. O fotoğrafta sefalet, şiddet, güvensizlik, tehdit, kuşku... Hepsi birarada. Dini tehdit olarak kullananlara bir eleştiri gibi okunabilir tabii. Ama işaret edilen gökyüzü, boşluk ya da cami olabilir. Net değil. Fotoğrafta birtakım sosyolojik gerçeklerin işareti olarak trajik bir peyzajın ağırlığı söz konusu. Ne oluyor, ne bitiyor, şiddet mi geliyor, bireyler arası ilişkiler mi dengesizleşiyor? Kentleşme, modernleşme bir kurtuluş mu?

Cevap?

Tabii ki aramamak lazım. Çünkü sanat yapıtından bir çözüm beklenemez. Bu bir rapor değil, bir tez değil, sadece bir kurgu. Bir yerde anlam kapalı kalmalı. Yoksa karikatürize edersiniz. Şu şuna işaret ediyor, bu bunu anlatıyor derseniz olmaz. Dayanılan sosyal gerçeklikler mutlaka var ama her bir figürün bizzat işaret ettiği bir mesaj da aramamalı.

Sergide kişisel tarihinize yönelik otobiyografik okumalar yapabilir miyiz? Şükriye Mahallesi Yan Sokak sakinlerinden hareketle...

Kesinlikle. Ama o mahalle; eski adı Şükriye Mahallesi, şimdiki adı Şehit Hakan Çalışkan Sokak; aslında bir tür sembol. Orada olup bitenler Türkiye’de olup bitiyor. Ankara’nın, dolayısıyla Türkiye’nin bir yüzü. Doğup büyüdüğüm yer. Biz orada, Ankara Hastanesi’nin bahçesinde basketbol oynardık. O saha yokken, bahçeydi orası. Kuş üzümleri vardı içinde. Parmaklıklardan atlar, onları toplardık. Bekçiler bizi kovalardı. Biraz ileride Ankara Hapishanesi’nden kaçan mahkumları görürdük. Bir mahkum firar eder, özgürlüğe giderdi. Aynı anda hastanenin acil servisine kan revan içinde bir hasta gelirdi. Derken sahanın altına mescid kuruldu, basketbol oynanamaz oldu. O sokağın acılı bir geçmişi var. Mahkum olanlar, kendini asanlar... Metaforik olarak çıkışı zor bir sokak o. Fiziki olarak da çıkışı zor zaten. Sokağın sakinlerini ard arda dizip fotoğrafladığım iş, bir nevi otoportresi oranın. Hepsi aynı anda, aynı saatte güneşli bir Pazar günü o anı paylaşmak üzere dışarı çıktılar. İlk ve son defa.

Anneniz başrol oyuncusu...

Evet annem, sonra akrabalar... Her seferinde ‘ne bu şimdi’ diyorlar ama ben onlara işin amacını anlatıyorum, kabul ediyorlar. Kolay olmuyor tabii. Tuhaf geliyor. Bazen “Sen şimdi ressamsın, yap resmini, bırak Allah aşkına, ne uğraşıyorsun bunlarla” diyorlar. Resimde istediğiniz figürü istediğiniz yere yerleştirir, istediğiniz kurguyu yaparsınız. Burada öyle değil. Resmi hayatın içinde yapmak daha zahmetli. Bu anlamda kamusal sanat yapyorum. İşin üretim süreci kamusal alanda çünkü. En son 7 saat süren bir çekim yaptık mesela. Yeni bir iş için. İsmi Vasiyet/10 Emir. Vasiyetimi bırakıyorum. Ben ölüm döşeğindeyim, onlar çevremde. Çeşitli dönemlerde ürettiğim işlerin girmesi gereken koleksiyonları anlatıyorum. Mesela madde 1. Tate Modern’de retrospektifim yapılsın.

Sanatçının meşruiyet kaygısı mı? İçselleştirilmiş bir refleks mi bu?

Evet, benim kuşağımın kaygıları. Hem sistemi eleştiriyorum, hem de o sistem tarafından görmezden gelinmeye isyan ediyorum. Bunu söylemekten de gocunmuyorum. Ben kendimi o noktalarda görmek isterim, bunu hakettiğime inanıyorum. Onlar da bunu görsün gibi bir snobizm de var tabii.

Siz görünen bir sanatçısınız aslında...

Ama yeterli değil demek ki. O bahsettiğim yerlerde yokum. Sanatçılar biraz böyledir, önlerinde kocaman bir boşluk ve ulaşılmak istenen bir nokta vardır. O noktadan sonra başka bir noktaya göz dikerler ve kendilerini sonsuz kere var etmek isterler.

Batı olmadan meşru olunmuyor değil mi? Ülke içinde bile İstanbul’a gelinmeden olunmuyor...

Hem olunuyor, hem olunmuyor. Ama biz de Batı’nın onayını almak her zaman en önde gelen ölçüttür. Bir de Ankaralı, İzmirli vs. sanatçı; kıyıda kalmış gibi algılanıyor. Oradaki terkedilmiş coğrafyanın zavallı ve kimsesiz direnişçileri gibi; vah, vah, vah... Aslında öyle değil. Ankaralı bir sanatçı olarak kendi şehrimde güncel sanat adına bir mücadele veriyor, bir sonraki kuşağa bu virüsü bulaştırmaya çalışıyorum.

Mücadeleniz işe yarıyor olmalı ki Ankara’dan güzel haberler geliyor buraya. ‘Söz Masal, Karmaşık Anlatılar” ve ‘Documenta 12 Arşiv Sergisi’ gibi...

Umarım devamı gelir. Ankara’nın sorunu, güncel sanatı destekleyecek ve anlayacak kurumların olmaması. Anlatamıyorsunuz. Mekân yok. Bir daireyi bir aylığına kiralayıp orada sergi açmayı filan planlıyor gençler. Düşünün, Ankara’nın bunca zengini ne yapar? Şehir bu kadar jip ve alışveriş merkeziyle doluyken neden çağdaş sanatı destekleyen birileri çıkmaz?

Modern Sanatlar Müzesi ne oldu?

Geçenlerde Kültür Bakanı orası için “Ankara çok yakında 10 bin metrekarelik bir şeye, mekâna, sergi salonuna kavuşacak.” dedi. Yatırım yaptığı yerin adını bile bilmiyor daha. Açılsa ne olacak ki... İyi işletilecek mi? Yeterli profesyonel bir yönetim, küratör kadrosu var mı? Bırakın onu, bir küratör atamayı düşünebilirler mi, hiç sanmıyorum. Orası da Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezi gibi bir iki yıl içinde amatörleşir. Şehirleşme bağlamında da Ankara’dan ümitli değilim aslında. Şimdi birbirine yakın, tek tip bloklar inşa ediliyor şehre. Ortak alışkanlıklar türesin ve iktidarın denetim mekanizması kolaylaşsın diye. Sıkıştırılmış bloklar, yanında bir cami. Komşun namaza gidiyor, sen de gidiyorsun. Gitmeyene kötü gözle bakılıyor. İktidar söylemini bu sıkıştırılmış bloklar aracılığıyla yayıyor.

İktidar bu kadar bilinçli mi? Yoksa bu sadece basit bir rant meselesi mi?
Her ikisi de galiba. Bu iktidar o kadar bilinçli demek istemiyorum ama her bölge bu şekilde inşaa ediliyor. Oralar iktidarın bir sonraki seçimi için kurtarılmış bölge oluyor sonra. Sadece rantla açıklayamayız. Ortak alışkanlıklar ortak ideolojiyi oluşturuyor. Ya kandırılmış masumiyetler, ya çaresizlikten verilen oylar... Ankaralı Melih Gökçek’e üç seçimdir oy veriyor, düşünün. Bir daha gelirse, artık bu şehir için çırpınıp durmayacağım.

Politics of Redistribution

THE POLITICS OF REDISTRIBUTION

18 February – 7 March 2009

Opening: 17 February 2009, 19.00 – 21.30

BM:UKK

Stadt Wien - Kulturabteilung MA 7

Arbeiterkammer Wien / The extension of the exhibition will be shown in a collaborative effort with Magazin4-Bregenzer Kunstverein:

Opening

27 February | 28 February - 21 June 2009

Project Curator: Sabine Winkler

Participating artists:

Raymond Taudin Chabot

Harun Farocki

Twin Gabriel

Isaac Isitan

Anna de Manincor

Elke Marhöfer

Sabrina Malek/Arnaud Soilier

Ferhat Özgür

Barbara Musil

Tadej Pogačar

Hannah Starkey

The transformation of the socio-political system over the last twenty years, the neoliberalization of a broad spectrum of political, social and economic areas, and the impact of this and the consequences for society are omnipresent and yet hidden. Increasing poverty as a result of increasing wealth, the withdrawal of solidarity within society, the precarization of living conditions, the impoverishment of the middle classes and dramatic dangers to the livelihood of socially disadvantaged population groups, and the extreme divergence of income opportunities are peddled by government parties and their economic experts as essential measures to implement national austerity concepts to clean up the state budget and as a necessary instrument to increase economic growth. Decreed by neoliberalism, the tasks and benefits of the social welfare state are gradually eliminated. The redistribution of capital – benefiting corporations and shareholders – and the associated new establishment of social inequalities mark everyday life structures. The inflation of the concept of the social has resulted from a constructed necessity of neoliberal action and from constructed fantasies of economic salvation, thus successfully accelerating the dismantling of the welfare state.

The consequences are that the population is depoliticized, abandons solidarity, becomes powerless and impoverished at the symbolic level and the real level, and loses all perspectives at the level of imagination. The dismantling of the welfare state is the declared goal and determines a daily life of social inequality. Tax reductions for corporations, lay offs in favor of share gains, and low wages for more and more working hours produce conditions of inequality and poverty. The state and the middle class become poorer and power relations are shifted in the direction of capital oligarchy. The dismantling of the welfare state is an objective of right-wing conservative classes, who have succeeded in establishing their political and anti-social program as the mainstream through marketing strategies and media support. Eliminating jobs increases equity capital and wages are cut; realities are created, in which salaries are paid that is not enough to live on and have to be supplemented by the state. At the same time, state benefits primarily support the neoliberal business strategies of corporations and not the workers.

What effect do these changes have within social systems? The most precarious, of course, are the weakest, young people, migrants, single mothers, pensioners and the unemployed, because they either have to pay more or they are affected by reduced benefits. There is an increasing spread of a lack of prospects, a feeling of being overwhelmed, poverty and discrimination, leading to a call for a more equitable social distribution. No one is talking about shorter working hours as a proposal for stimulating redistribution structures, although this would be a crucial factor in combating mass unemployment. In response to a lack of social policy and as an alternative to the capitalist market there are counter-models emerging, such as basic income or self-organized cooperatives or parallel markets restructuring distribution systems.

Consequences of these developments are to be made visible and analyzed in this exhibition within socio-political and private systems. The exhibition will address consequences of neoliberal reality such as inherited poverty, lack of education and the lack of prospects among young people, and the emergence of parallel markets and raise the question of models of sociality or a society of solidarity and what social policy should look like. One model would be that of basic income, which like parallel markets represents a reaction to the failure of mainstream policies and implies a different distribution system, as well as self-organized cooperatives, which are developing self-determined communal forms of living and working and practicing new distribution mechanisms. Or could a shortening of working hours with full wage compensation not end mass unemployment and effect a more equitable distribution of work in terms of shorter full-time work?

Alternative systems of redistribution such as parallel markets, basic income or self-organized cooperatives are to be explored, and the question of sociality to be further examined. How important are concepts such as solidarity, the commons and social action today in the context of society?

About us:

Open by appointment only, admission free

Open Space

Zentrum für Kunstprojekte

Lassingleithnerplatz 2

Wien 1020

Austria

(+43) 699 115 286 32

for more info: office@openspace-zkp.org

http://www.openspace-zkp.org

Open Space - Zentrum für Kunstprojekte aims to create the most vital facilities for art concerned with contributing a model strategy for cross-border and interregional projects on the basis of improving new approach.

Magazin4 – Bregenzer Kunstverein

Bergmannstraße 6

6900 Bregenz

Austria

(+43) 5574 43971

mail@magazin4.at